Renske, Karlijn en Ayşe (van links naar rechts)

Elk jaar besteedt groep 8 van basisschool de Breede Hei uit Utrecht aandacht aan de Tweede Wereldoorlog. Meester Ben heeft een lijst met onderwerpen waar de leerlingen uit kunnen kiezen en vervolgens bereidt elk groepje een presentatie voor. Karlijn, Renske en Ayşe kozen direct voor Kamp Amersfoort. Karlijn: ,,Ik ben hier al een paar keer geweest en ik vind het hartstikke interessant.’’

Als voorbereiding kwamen ze op bezoek in het kamp, praatten met een gastheer en kozen een paar punten op het terrein waarover ze wilden vertellen. Ze schreven alles op, oefenden met elkaar en waren er toen klaar voor. Een beetje zenuwachtig waren ze wel, maar ze hadden er vooral veel zin in.
En dus loopt er op een mooie maandagmorgen een groep leerlingen over het terrein, met een gids uit hun eigen groep: Karlijn, Renske of Ayşe. Ze lopen langs de wachttoren naar Monument Koedriest, en door de schietbaan naar de Stenen Man.

De meisjes hebben zich goed voorbereid en de medeleerlingen zijn dan ook onder de indruk. Onder de indruk van deze ‘spreekbeurt’ maar ook onder de indruk van het kamp. ,,Ik durf hier bijna niet te lopen’’, zegt een medeleerling als ze over de schietbaan loopt, ,,te bedenken dat hier mensen liepen die daar aan het eind werden dood geschoten.’’

,,Ik vind het ook schokkend’’, beaamt Ayşe later, ,,die mensen liepen gewoon hun eigen dood tegemoet.’’ Toch willen ze graag vertellen over deze plek. ,,Al was het maar omdat we zo’n plek nooit meer willen. Daar kunnen we ook zelf voor zorgen.’’

,,Wat zou het toch mooi zijn als er overal op de wereld vrede zou zijn’’, verzucht Karlijn. Renske: ,,Eigenlijk zouden alle groepen 8 naar Kamp Amersfoort moeten, dan snap je pas goed dat je zoiets echt nooit wilt meemaken.’’

En welk cijfer krijgen ze voor deze presentatie? Meester Ben hoeft niet lang na te denken. ,,Van mij krijgen ze een 9!’’